Bu sorunun yanitini A.Metin Saruhan hocamin tefsirinde buldum ve cok onemli bir husus oldugundan sizlerle paylasmak istedim:

"Dua insanın Allah’u Tealâ karşısında acziyetini bilip Allah’tan muradını istemesidir. Her yapılan duanın illâ karşılığını bu dünyada alacak diye bir kaide de yoktur. Allah kullarını çok sever. İnsanların da Allah’tan istemeleri bitmez.

Lâkin insan gaybı bilmediği için kendi hayırına olmayan, ama istediğini hayır gibi görüp, Allah’a niyaz ettiğinde, kaderinde de böyle istediği bir şey de yok ise, Allah onu ona vermez.

Bunamukabil insan Allah’ın kendisine vermediği isteğine sabrederse, Ahiret aleminde önünde yapmadığı bir çok sevaplar görür ve Allah’a sorar. Ya Rab! Bu sevapları ben işlemedim bunlar benim midir? der. Allah’u Tealâ’ da: "Ey benim kulum! Sen benden şöyle şöyle duada bulundun, o senin hayrına olmayacağı için ve senin arzu ve isteğinin kaderinin dışında olduğundan biz sana onu dünya aleminde vermedik. Sende bu isteğinin yerine gelmeyişi ile buna sabır gösterdin. Bugün bu sevaplar, senin o gösterdiğin sabrın ve Rab’bına teslimiyetinin mükâfatıdır" der. Ahiret aleminde sabrının karşılığını alır.

İşte hiçbir dua yok ki, kabul olmasın. Eğer kişinin istediği kaderinin dışındaysa muhakkak Allah ona o sabrından dolayı öte alemde bir çok sevaplar hazırlar. Bu bakımdan insan, Allah’a devamlı duada bulunmalı, acziyetini bildirmeli, ihtiyaçlarını arz etmelidir. Şöyle bir soru aklımıza gelir. Allah halimizi bilmiyor mu da bize dua ettiriyor? Muhakkak ki Allah halimizi biliyor. Senin de kaderinde Allah’a duayla alacağın sevaplar olduğundan duada bulunuyorsun. İnsanın avuç açıp Rab’bına yüzünü çevirmesi ve ona rücu etmesi, Allah’ın çok hoşuna gider. Öyleyse Allah duadan hoşlanırsa bende onun hoşnutluğunu kazanmam için ona duadan geri kalır mıyım? Rabbim benim halimi bilmesine rağmen, ona yüzümü çevirip teslim olmaz mıyım? Onun için Allah siz isteyin buyuruyor.Bazı insanlar ben dua ettim, benim duam kabul olmadı der. Allah’ı cimrilik ile itham eder. Halbuki Allah ganidir. Siz isteyin buyuruyor. Allah âlemleri insanlar için yarattı. Allah ise âlemlerden beridir. Bu bakımdan insanın yaratılışında acelecilik olduğundan, isterki ben Allahtan istediğim zaman, Allah’ta bana hemen versin. Allah muhakkak hemen de verir, fakat insan sabretmesini bilmelidir. Allah’ın vereceği nesneyi sebeplere bağlayıp, zaman içersinde kişiye vermesi daha güzel olmaz mı? Kişi sabrı öğrenir, kendisi mücadele etmeyi öğrenir, hayatın gelecek olan her türlü musibetine karşı direnmeyi öğrenir. Öbür türlü hazır beslenen bir çocuk durumuna gelir. Bu bakımdan Allah, herşeyi sebeplere bağlamıştır."

http://www.asr-isaadet.net/tefsir/anasayfa/index.htm

Selametle

Selamun aleykum degerli arkadaslar,

 

ne kadar cok sorularimiz var kafamizda degil mi...? Ne buyuk bunalimlardayiz degil mi? Halbuki bu sorulari sordugumuzda ya bizi tatmin eden cevaplar alamiyoruz, yada aldigimiz cevaplar bizi daha da cok bunalima surukluyor.

 

Sizlerle bir site paylasmak istiyorum:

 

 

Bu sitede, sorabilecginiz neredeyse her soruya bir cevap bulacaksiniz ve ilminizi artiracaksiniz insaallah.

Burada bir tefsir mevcut. Bir ilim deryasi olusturan 8 ciltten ibaret. Ve her sali, persembe ve cumartesi gunu Turkiye saatiyle 21.00da sorularinizi sorabileceginiz canli bir sohbet mevcut.

 

Geldigimiz bu gecici dunyada ne kadar ilim edinirsek o kadar kârdayiz bildiginiz gibi... Onun icin arastirin, bakin... Saf niyetinizi gosterin!

 

Allah cumlemizin ilmini artirsinve salihlerden eylesin. Amin.

 

Selametle

 

İzlediniz değil mi bu filmi? Muhtemelen hepiniz izlemişsinizdir… Çoğumuzun da hoşuna gitmiştir.

 

Ne anlatılıyor bu filmde?

 

İnsanlar makineler tarafından kontrol altına alınmış, Matrix denilen sunni, gerçek olmayan bir dünyaya yerleştirilmiş ve bundan haberleri yok… Aslında bir pil olarak kullanılıyorlar ve bunu bilmeden, aldırmadan yaşıyorlar… O gerçek olmayan dünyadan sıyrılan bir kaç  insan var ve bunlar da insanların aydınlanması, yaşadıkları dünyanın gerçek olmadığını göstermek için mücadele veriyorlar.

 

Aslında bu film dolaylı olarak İslam’ı ve bizim halimizi anlatıyor… Nasıl mı?

 

Düşünün ki, Matrix’de yaşayıp gerçek dünyanın varlığından haberi olmayanlar İslam olmayanlar ve Matrix’ten kurtulup gerçek dünyayı görenler İslam olup dinini uygulayanlar, nefsinizi islah edenlerdir…

 

Bu dünyada (filmde Matrix) biz de yalanlarla, süslerle ve sadece hayalden ibaret olan görüntülerle yaşıyoruz, halbu ki gördüklerimiz, duyduklarımız ve hayallerimiz bir yalandan, bir süsten ibaret. Bize bu süsün, bu yalanların gerçek olduğuna inandıranlar ise, filmde makineler, gerçekte ise nefsimiz ve şeytandır… Gözümüzü süslerle boyayıp, aslında onların bir aleti olduğumuzu unuttururlar.

Kendini bu dünya sevgisinden sıyırmış, nefsiniz temizlemiş ve Allah’a ve gerçek dünya olan ahirete yönlenmiş olan insanlar, bu dünyada bu hayallere kapılmayıp, kendilerini yalan olan dünyaya bağlamayıp gerçeği görürler.

 

Mavi hapı alan, yani zevke, sefaya, mal, mülke, şöhrete ve nefsine uyar… Gerçeği görmek istemez.

Kırmızı hapı alanlar ise, yalan olan dünya ve içindeki bütün süslerden vazgeçip, gerçeği görmek isterler… Bunun için uğraşan, nefsini temizleyene ise, Allah kendi tarafından bir furkan verir ve anlayış verir.

 

Gerçeği mi görmek istersiniz, yoksa yalan olan dünyada olan yaşantınıza devam etmek mi istersiniz…? Mavi hapı mı alırsınız, yoksa kırmızı hapı mı…?

 

„Biz yeryüzündeki şeyleri kendisine süs olsun diye yarattık ki, insanların hangisinin daha güzel amel edeceğini deneyelim“ (Kehf – 7)

 

„Biliniz ki dünya hayatı bir oyun, bir eğlence, bir süs ve kendi aranızda övünme, mal ve evlat çoğaltma yarışından ibarettir. […]“ (Hadid – 20)

 

 

Neo olmak ister misiniz…? O zaman Allah’a ve nefsinizi temizlemeye yönelin, size Matrix’in daha da ötesini gösterir…

 

Selametle

 

 

 

 

 

 

 

 

Dedim: Yani yine gelsem yine beni bağışlar mısın?
Dedin: وَ مَن يَغْفِرُ الذُّنُوبَ إِلاَّ اللّهُ
Allah'tan başka günahları bağışlayacak olan yoktur. Ali İmran-135.

 

Dedim: Ne kadar güzelsin Allah'ım! Bilmiyorum bu sözlerin karşısında niçin böylesine içim içime sığmıyor ve erimeye başlıyorum, seni çok seviyorum.
Dedin: إِنَّ اللّهَ يُحِبُّ التَّوَّابِينَ وَ يُحِبُّ الْمُتَطَهِّرِينَ
Şüphesiz ki Allah tövbe edenleri ve temizlenenleri sever.
Birden 'İlahım ve Rabbim benim senden başka kimim var' dedim.
Sen de أَلَيْسَ اللَّهُ بِكَافٍ عَبْدَهُ
'Allah kuluna yetmez mi?' (Zümer-36) dedin.

 

Dedim: Sen ki beni bu kadar çok seviyorsun ve bana karşı bu kadar iyisin ben ne yapabilirim?
Dedin: يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اذْكُرُوا اللَّهَ ذِكْرًا كَثِيرًا (41) وَسَبِّحُوهُ بُكْرَةً وَأَصِيلًا (42) هُوَ الَّذِي يُصَلِّي عَلَيْكُمْ وَمَلَائِكَتُهُ لِيُخْرِجَكُم مِّنَ الظُّلُمَاتِ إِلَى النُّورِ وَكَانَ بِالْمُؤْمِنِينَ رَحِيمًا
Ey inananlar! Allah'ı çokça zikredin. Ve O'nu sabah-akşam tesbih edin. Sizi karanlıklardan aydınlığa çıkarmak için üzerinize rahmetini gönderen Odur. Melekleri de size istiğfar eder. Allah, müminlere karşı çok merhametlidir. Ahzap-41/43.

 

Kendi kendime dedim: Allah'ım seni çok seviyorum.

 

Cömertlik ve yardım etmede akarsu gibi ol

 

Şevkat ve merhamette güneş gibi ol

Başkalarının kusurunu örtmede gece gibi ol

Hiddet ve asabiyette  ölü gibi ol

Tevazu ve alçak gönüllülükte toprak gibi ol

Hoşgörürlükte deniz gibi ol

Ya olduğun gibi görün, ya göründüğün gibi ol! 

 

Selamun aleykum kardeşlerim.

 

Siz kardeşlerimle önemli bir konuyu paylaşmak istiyorum. Kendinize şu soruyu sordunuz mu hiç: „Ben niye bu kadar kötülük ile karşılaşıyorum?“.

 

Bu sorunun çok genel anlamda iki cevabı vardır:

 

-         Allah’ın bir imtihanı,

-         Sizin yaptığınız bir hatadan kaynaklanıyor

 

İlkini inceleyelim. Yani başımıza gelenin Allah’ın bir imtihanı olarak gelmesini. Bazı insanlar bazı musibetlerin, yani insanın başına gelen kötülüklerin Allah’ın bir imtihanı olabileceğini söyleyince şaşırıp anlamakta zorluk çekiyorlar. ‚Nasıl olur ya, Allah niye benim başıma kötülük versin ki?!’ gibi yanıtlar verebiliyorlar.

 

„Olabilir ki siz, bir şeyden hoşlanmazsınız; oysa ki o sizin için bir hayırdır. Yine olabilir ki, siz bir şeyi seversiniz, oysaki o sizin için bir kötülüktür. Allah bilir, siz bilmezsiniz.” (Bakara suresi, 216ncı ayet)

 

Allah kimi insanlara istediklerini vermeyip, veya kötü bir durumla karşılaştırıp dener....Sebebi de, sizin sadakatınızı görmektir. Yani, Allah’a ne kadar güveniyorsunuz veya O’nun kararına ne kadar boyun eğiyorsunuz diye. Boyun eğip Allah’a güvenenler, yani kadere inanıp isyan etmeyenler bu imtihanı kazanmış olurlar. Bu kazanmanın mükafatı, yani karşılığında alacağı ne midir? Allah’ın bu dünya ve öbür dünyada vereceği iyiliktir.

 

Yani başımıza gelebilecek kötülüklerin bir sebebi Allah’ın bizi deneyip büyütmek istemesidir... Güvenip öğrenen kazanır, isyan eden kaybeder.

 

Gelelim ikinci ihtimale, yani yaptığımız bir hatanın sonucu olarak kötülüğün başımıza gelmesine.

İnsanın değerine dair toplum tarafından üretilmiş belirli kriterler vardır. Genelde toplum insanların dış görünümüne bakıp değer biçer. Mesela ‘şuna bak züppe züppe geziyor’, ‘şuna bak küpesi var’, ‘şuna bak güya bizden çok biliyor’, ‘şuna bak başörtüsü bile yok’... ve 10 sayfa doldurabilecek diğer sorular.

 

Dikkat ettiniz mi? Sorular hep başkalarına yönelik. İnsan sürekli başkasına bakmayı sever. Geçen yazımda değindiğim gibi ‘niye şunun şusu varda benim yok’, ‘bu niye bu kadar akıllı da ben değilim’, ‘ondan nefret ediyorum!’, ‘çok şöyle böyle..’, ‘o adam değil’ gibi haset ve kin içeren cümleler geçer kafalarımızdan.

 

Başımıza gelen kötülüklerin büyük sebeplerinden birisinin bu sorular olduğunu söylesem bana inanır mısınız?

 

İslam ahlâkı, yani iyi insan olmanın yolu bize başka insanların hatalarına değil, kendi hatalarımıza ve düşüncelerimize bakmayı öğretir.

 

Bunun uygulaması ise, aileden başlayıp bütün insanlara karşı hayata geçirilir. Yani insanlar hakkında hüküm vermeden önce ‘ben buna şimdi kızıyorum/haset ediyorum/öfkeleniyorum ama ben aynısını yaptım mı ve yapıyor muyum?’ sorusunu sorup susmaktır. Haksızlığa karşı takınılacak tavır tabii ki farklıdır ve susmayı gerektirmez.

 

“O (Allah'tan hakkıyla korka)nlar (....) öfkelerini yutarlar, insanları affederler. Allah iyilik edenleri sever” (Al-i İmran suresi 134)

 

Başımıza gelen musibetlerin sebeplerinden bazılarını gördük.. Önlemimizi alalım ve kendimizi bu dünya ve öbür dünyada bizi bekleyen sıkıntı ve musibetlerden koruyalım.

 

Seçim elimizde - ‘uyuşturucuyu alma, tehlikelidir, seni kötülüğe sürükler, hayatını berbat eder’ dediğiniz şahıs demenize rağmen uyuşturucu kullanıyorsa, o şahsa akıllı dermisiniz? Hayır, çünkü kendisini kötülüğe sürükleyen bir şeyi, uyarılmasına rağmen kullanıyor.

 

Kin, haset, kibir, cimrilik, fitne fesatta bu uyuşturucu kadar tehlikeli şeylerdir.. Uyarılmamıza rağmen hala devam edersek, uyuşturucuyu zararlarına rağmen kullanan insandan hiç bir farkımız olmaz. Allah’ın sürekli bize söylediği gibi ‘düşünelim’!

 

 

Öğüt alıp iyilik yapan, insanları affeden, merhamette bulunan iyi insanlar olmamızın dileğiyle...

 

Selamletle

 

Düşündüklerimiz ile yaşadıklarımız bir mi..?  İki yüzlülük yapıyor muyuz?

 

Misal:

 

Müslüman olmayan bir insan ile (müslüman olmayan Türklerin oldugunu da unutmayalım) İslam hakkında muhabbet ediyoruz… İslam’ın emrettiği herhangi bir kuralı sayıyoruz., yalan söylememek/dürüst olmak, insanlara karşı hoşgörülü davranmak, haset etmemek, kıskanmamak, alkol içmemek gibi.. Müslüman olmayan soruyor: „Peki sen bu saydıklarını hayatına geçiriyor musun?“ Dürüstçe cevap verebiliyor muyuz…? Cevabımız dürüst olmasa ne olur? Eninde sonunda ortaya çıkar dürüst olmadığımız ve bahsi geçen şahsı İslam’dan uzaklaştırmış oluruz. Bunun sebebi de, dinimizi söylediğimiz şekilde yaşamadığımızdır.

Veya çok daha kötüsü, sadece insanların bakıpta „bak bak, ne dindar insan demeleri için ibadet ediyor muyuz, iyilik yapıyor muyuz?“

 

„Ağızlarıyla, kalplerinde olmayanı söylüyorlardı. Halbuki Allah, onların içlerinde gizlediklerini daha iyi bilir.“ (3:166)

 

„Yazıklar olsun o namaz kılanlara ki, onlar namazlarını ciddiye almazlar. Onlar gösteriş yapanlardır; hayra da mâni olurlar.“ (107: 4-7)

 

 

Haset ediyor muyuz?

 

Misal:

 

Arkadaş, tanıdık, akraba, dost, eş gibi çok yakınımızda bulunan şahıslara karşı kalbimizde neler besliyoruz?

Kime yukarıdaki geçen şahıslar hakkında ne düşündüklerini sorarsanız sorun, positif bir cevap alırsınız. „O benim arkadaşım/dostum/akrabam… nasıl kötü düşünürüm, çok iyi bir insandır!“. Başka insanları bir kenara bırakıp, kendi kalbimizde neler beslediğimize bakalım.. „O’nun şöyle arabası var. Onun gibi adama nasıl böyle araba düşer… eş düşer… iş düşer..?“ Bunları düşünüyor muyuz? Samimi olarak bakalım kalbimize.

 

„Ve kıskandığı vakit kıskanç kişinin şerrinden sabahın Rabbine sığınırım!“ (113:5)

 

„Şüphesiz Allah kalplerin içindekini hakkıyla bilmektedir.“ (3:119)

 

“Allah içinizde ne varsa hepsini bilir.” (3:154)

 

 

Kıskançlık, öfke, kendini beğenmek, başkalarına zararın uğramasını istemek, bunlar insanın kalbini karartan hastalıklardandır… Kendimizi samimi bir şekilde sorguya çekip düzeltmemiz lazım. Okunan başka bir yazı olmasın, düşünelim, ibret alalım ki doğru yola bir adım daha yaklaşmış oluruz Allah’ın izniyle.

 

Selametle

Muhterem Müslümanlar!

Bugün, vatanımızda iman dolu gönüllerle, sağlık sükun ve huzur içinde Kurban Bayramını idrak etmiş bulunuyoruz. Yalnız bizler değil, İslam alemindeki milyonlarca Müslüman, îman etmenin, Sevgili Peygamberimiz (s.a.v.)’in yolunda bulunmanın sevinci içinde, bu büyük günü kutluyor. Bugünlerde yüz binlerce Müslüman, büyük bir coşku ve heyecan içinde kıblegahımız olan Kâbe-i Muazzama etrafında tavaf edip Yüce Allah’a hamd ü senada bulunarak hac farizasını yerine getiriyor.

Bayramlar sevinçlerin paylaşıldığı, gönüllerin coştuğu, kalplerin yumuşadığı, akraba ve komşuların ziyaret edildiği, öksüz ve yetimlerin sevindirildiği, misafirlerin tebessümle karşılandığı ve ikramların yapıldığı mutlu günlerdir.

Değerli Mü’minler!

Kurban bayramında Allah’a yakın olmak niyetiyle mukim ve zengin olan her Müslüman kurban kesmelidir. Çünkü hem Kur’ân’da hem de sevgili Peygamberimizin Sünnetinde kurban kesmeye önemle vurgu yapılmıştır: Yüce Rabbimiz Kevser suresinin ikinci âyetinde “Rabbin için namaz kıl ve kurban kes” buyurmuştur. Sevgili Peygamberimiz (a.s.) ise, “Ademoğlu, kurban bayramı gününde Allah için kurban kesmekten daha sevimli bir iş yapmış olmaz” hadisi ile bu ibadetin ne derece faziletli olduğunu ifâde etmiştir (Tirmizî, Edâhî, 1). Her ibadette olduğu gibi kurban ibadetinde de ihlaslı olmak ve yalnız Allah’ın rızasını gözetmek temel prensiptir. Nitekim Yüce Allah, “Onların etleri ve kanları asla Allah’a ulaşmaz, fakat, O’na sizin takvanız ulaşır...”[Hac, 22/37] buyurarak bu prensibe işaret etmektedir.

Aziz Müminler!

Bayram günlerini, günahların bağışlanması için bir fırsat olarak değerlendirelim, büyüklerimizi mümkünse ziyaret ederek, değilse telefonla arayarak onların dualarını alalım Annemizi, babamızı, büyüklerimizi, komşu, dost ve akrabamızı ziyaret ederek gönüllerini hoş edelim. Çocuklarımıza göstereceğimiz sevgi ile onlara bayram sevincini yaşatalım.

Yüce Rabbimizin ve sevgili Peygamberimizin emir ve öğütlerine uyarak, bayramlarda mâli imkanlarımız nispetinde yoksul kardeşlerimize yardım edelim, yetimleri sevindirelim, kestiğimiz kurbanların etinden yoksullara da vererek onların da bayram sevincini yaşamalarına vesile olalım. Varsa aramızdaki dargınlıklara son verelim. Hastaları ziyaret edip onlara şifalar dileyelim. Ahirete göçmüş olan büyüklerimizi, yakınlarımızı, tanıdıklarımızı hayırla yad edelim.

Bu duygularla mübarek Kurban Bayramınızı tebrik eder, milletimizin birlik ve beraberliğine, tüm insanlığın huzur ve sukununa vesile olmasını Yüce Allah’tan niyaz ederim.

 

http://www.diyanet.gov.tr/turkish/hutbe.asp?h_id=191

„Oku O yaratan Rabbinin adıyla!

Oku! Rabbin, en büyük kerem sahibidir.“ (Alak – 1/3)

 

Allah’ın selamı rahmeti ve bereketi üzerimize olsun..

Bugün abartmamaya çalışarak bir konuya değinmek istiyorum: Tembellik.

Tembellik: Tembel olma durumu, tembelce davranma, çalışmayı, iş görmeyi sevmeme, çaba göstermekten, sıkıntıya katlanmaktan kaçma manaları için kullanılır.

Benim değinmek istediğim tembellik ilmî alandaki tembellik..

Hep yakınırız değil mi, ‚ah.. avrupalılar neler yapıyorlar, neleri keşfediyorlar, bizler ise nerelerdeyiz..!’ diye. Tabi.. doğru bir tespit, Avrupa nerde biz müslümanlar nerdeyiz.. Nobel ödüllerine bakarsak sonuç olarak müslüman dünyasının ilmî bir karanlıkta olduğunu söylemek pekte yanlış olmaz zannımca.

Madem yakınıyoruz geri kalmışlığımızdan, cehaletimizden, o zaman çoğu müslümanın yaptığı gibi suçu her defasında ya israil yada amerikanlarin üzerine atacağımıza, bir kere olsun kendimize bakalım..

Geri kalmışlığımızın büyük çapta kendi tembelliğimizle alakalı olduğunu görmeliyiz. Bir konu hakkında bir bilgi mi edinmeliyiz? Ne yaparız..? Ya kulaktan dolma bilgi ile yetiniriz, ya da hiç ilgilenmeyiz… ‚yaa şimdi kim okuyacak?’ deriz sonra.. 

Hayatımda ne yazık ki, hayatında bir kitap bile okumadığını övüne övüne söyleyen çok insan ile tanıştım.. hatta bu insanlardan bazıları dindar insanlar. Biraz düşününce ne kadar mantıksız bir övünme olduğunu görebiliriz: ‚İlim Çinde bile olsa gidip edinin’ hadisinden nasibini alamamış olmak çok üzücü. Bunun anlamı, ne kadar uzak ve zor bile olsa ilim edinmemiz gerektiğidir.

 

„Oku O yaratan Rabbinin adıyla!

Oku! Rabbin, en büyük kerem sahibidir.“ (Alak – 1/3)

Google diye bir araç var bilmem hiç duydunuz mu bu aracı.. tabii ki duydunuz. Bu aracın önemi nedir? İlim bulmak, okumak değil mi..? Ama gazetelerdeki verilen bilgiye göre geçen senelerde en çok aranan kelimeler ya bazı mankenlerin yaşadıkları, ya futbol haberleri, ya müzikçilerin hayatları yada başka pek değeri bulunmayan bilgiler hakkındaydı.

Müslüman bilgiyi edinmeli, bilmiyorsa susmalı ve sadece ‚bende biliyorum’ iddiasına kapılarak uydurmamalı.

Dünyada olup biten bazı olaylar, tarih, aile eğitimi, fen bilimleri ve nihayet dinî bilimleri hakkında ilim edinmek, insanı değerli kılar ve güvenilir kılar.

Bir konuşmada bir şey iddia ettikten sonra ‚bunu nerden biliyorsun’ sorusu gelince bir kaynağımız olsun.. ‚şurda okumuştum, bu araştırmacı söylemişti, kendim araştırdım’ diyebilmeliyiz. 

 

Kastettiğim tembellik bu işte. İlim uğruna bir saniyenin bile feda edilmemesi.. günde bir sayfa bile okunmaması.. İşte bu tembellik insanı gitgide cehalete sürükler. Biz müslümanlar böyle olmayalım. Elimizden geldiği kadar okuyalım.

Hem akademik anlamda (okul, üniversite), hem kendi kendine ilim edinmek anlamında. Bir baba, bir anne günde en azından 10-20 dakka çocuğuna ayıramıyorda, aliye’ye, maç skorlarına ve başka önemsiz işlere 5 saat ayırıyorsa (ki, bu 5 saat çok gerçekçi bir rakam!) bu çocuk nasıl gelişsin? Bu çocuk kitap okumaya nasıl alışsın??

„Oku O yaratan Rabbinin adıyla!

Oku! Rabbin, en büyük kerem sahibidir.“ (Alak – 1/3)

Tabii ki alışamaz, ondan sonrada şöyle bir durum ortaya çıkar:

-         Türkiyedeki gençlerin 90%ı sürekli olarak kitap okumuyor

-         İnsanların 95%i sürekli TV izliyor.

-         Yetişkinlerin 0,1%i (BİNDE BİRİ) sürekli kitap okuyor.

 

Almanya ile karşılaştıralım:

-         Almanyada her dördüncü insanın evinde (25%!) 200-500 kitap bulunuyor.

-         Almanların 9%u hiç kitap okumuyor

-         36%sı arada sırada kitap okuyor

-         21%i sürekli kitap okuyor (Türkiyede 0,1%!!)

 

„Oku O yaratan Rabbinin adıyla!

Oku! Rabbin, en büyük kerem sahibidir.“ (Alak – 1/3)

Tabi.. şimdi bazı okuyanlar ‚ya sen niye hep kötü taraflarımızı gösteriyorsun’ gibi düşünceler sarfedebilir..

Benim burda göstermek istediğim şey, müslüman toplumumuzda ilmin ne kadar değerinin bulunduğudur (veya bulunmadığıdır).. Toplumumuzun ne kadar güzel yanlarının bulunduğunu bende biliyorum. Ama iyi taraflarımızı devam ettirip geri kalmış taraflarımızı düzeltmemiz lazim… Tembellik yapmadan.

Bir kaç ayet ve hadis ile destekleyim dediklerimizi:

„Hiç bilenlerle bilmeyenler bir olur mu? Doğrusu ancak akıl sahipleri bunları hakkıyla düşünür.“ (Zümer – 9)

„Oku O yaratan Rabbinin adıyla!

Oku! Rabbin, en büyük kerem sahibidir.“ (Alak – 1/3)

„Fakat içlerinden ilimde derinleşmiş olanlar ve müminler, sana indirilene ve senden önce indirilene iman edenler, namazı kılanlar, zekâtı verenler… var ya…“ (Nisa – 162)

„Onların çoğu zandan başka bir şeye uymaz. Şüphesiz zan, haktan (ilimden) hiçbir şeyin yerini tutmaz. Allah onların yapmakta olduklarını pek iyi bilendir.“ (Yunus – 62)

 

Allah Resûlü sallallahu aleyhi ve sellem buyurdu:
"ilim istemek, her müslümanın üzerine farzdır." İbn Mesûd radıyallahu anh. Taberânî.

 

Lütfen, bu yazdıklarımız okumuş olduğumuz ‚başka bir makale’ olmasın, bu okuduklarımızı tatbik edelim ve müslümanların ilim sahibi olan insanlar olduğunu gösterelim, topluma faydalı olalım.. Müslüman olmayanlar bakınca bize, ‚vay be ne kadarda ilim sahibi bir müslümanmış’ diyebilsin… Oku, araştır ey din kardeşim!

Selametle

Değerli kardeşlerim,

bu makalemizde, İslam kadınının dinimizdeki asıl hakları, asıl değeri hakkinda bir kac misaller hazırlamak/derlemek istiyorum…

Ne yazık ki bazı çevrelerde, kadının daha asağılık bir varlık olduğuna dair, kadının kocasına bir köle gibi itaat etmesi gerektiğine dair, aksi takdirde meleklerin lanetine uğrayacağina dair yaygın görüş ve yanlış anlaşılmış hadisler vardır..

Bizim bu makale ile hedeflediğimiz gaye, müslüman hanımlara dinimizde kendi konumlarını ve haklarını öğrenme konusunda sağlıklı ve aydınlatıcı bir yol göstermektir...

Makalemize Müminlerin annesi, Hz. Âişe ile başlıyoruz.. onun çabaları bize, İslam’ın ilk doğduğu zamanda bile, kadınların gerek siyasî gerek ilmî hayatta son derece önemli roller aldığını gösteriyor.

Kaynağımız şahsen kalpten saygı gösterdiğim bir alim olan Prof. Dr. Mehmed Said Hatiboğlu’dur.  Allah ondan razı olsun.

Fikirleriniz, ekleyeceğiniz görüşler veya başka bir yorumunuz olursa (özellikle müslüman hanımlar) lütfen çekinmeyin.

 

Hz. Âişe’nin Girişimleri

 

Hz. Âişe’nin dinî tenkidleri başlıca iki sahada olmuştur:

 

1. Hatalı rivayet edildiklerine kani olduğu hadislere karşı
2. Kendi devri âlimlerinin yanlış gördüğü fetvalarına karşı,

Aşağıda her iki sınıfa aid birkaç misal vereceğiz:

 

                                                 1. Hadis Sâhasındaki Tenkidleri

 

Başta Muvatta [1], Buhârî[2], Muslim[3] olmak üzere, belli başlı bütün hadîs kitablarının küçük farklarla kaydettikleri bir hadîs vardır:

“Ölü yakınlarının kendisine ağlaması yüzünden azaba uğratılır”.  

Hz. Peygamber’in bu kelamı ne zaman, nerede ve hangi manada irad ettikleri ve ölünün azab çekmesinin sebebleri üzerinde her biri bir hadise dayanan pek çok görüş ve te’viller ileri sürülmüştür. Hadîsin zahirî mânâsını kabul edenler arasında Hz. Ömer ve oğlunun da bulunduğunu kendisine naklettikleri zaman Hz. Âişe keyfiyeti şu şekilde vuzuha kavuşturmuştur:

 Siz, yalan söylemez, yalanla itham da edilmemiş iki zattan hadîs rivayet ediyorsunuz, fakat kulak hata yapabilir… Hz. Peygamber, bir Yahudinin mezarı yakınından geçmişti, yakınları baş tarafına oturmuş ağlaşıyorlardı. Bunun üzerine: “Bunlar ağlayıp duruyor; halbuki, o kabrinde azab çekmekte” buyurmuşlardır… Size bu hususta Kur’an’ın rehberliği yeter: Kimse kimsenin günahını çekmez.[4]

Bu Yahudinin azab çekmesinin sebepleri arasında, hayatta iken işlediği günahları veya arkasından matem tutulması gibi münker bir şeyi vasiyet etmiş olması gösterilmektedir.[5]

İmam Muhammed’in bildirdiğine gore, İmam-I Azam Ebû Hanîfe (80-150/699-767) Hz. Âişe’nin görüşündedir.[6] Keza İmam-ı Şâfi’î (150-204/767-820) aynı kanaatte oluşunu şu şekilde açıklıyor:

Hz. Âişe’nin rivayeti, Kitab ve Sünnet’in delaletiyle sahih görünüyor. Kitab’daki deliller şu ayetlerdir: “Kimse kimsenin günahını çekmez”[7]; “Kişiye ancak yaptığı şey verilecektir”[8]; “Kim zerre kadar iyilik yaparsa onu görür, kim zerre kadar kötülük yaparsa onu görür”[9]; “Herkes yaptığını bulacak”[10]. Sünnet’ten deglile gelince: Hz. Peygamber, bir adama: “Şu yanındaki senin oğlun mu?” diye sordu. O zât “evet deyince: “Bak!” dedi, “ne o senin işleyeceğin cinayetten mesuldür, ne de sen onunkinden.” Böylece Hz. Peygamber tıpkı Cenab-I Hak gibi bildiriryor ki, nasıl bir kimse kendi yaptığını, başkasının lehine veya aleyhine yazdıramazsa, öylece herkes de, işlediği cinayetten bizzat mesuldür…[11]

Hz. Âişe’yi destekleyen hadisler arasında Zerkeşi (ö: 794/1392), bazı Müslüman mevtaya Hz. Peygamber’in ağlamış olduğunu ve ağlayanlara da mâni olmadığını bildiren rivayetleri göstermekte, alemlere rahmet olması hasebiyle, Peygamber Aleyhisselam’ın onların azabına sebeb olacak bir şeyi yapmasının muhal olduğunu söylemektedir[12].

Hz. Âişe’nin görüşüne katılmayanlar da vardır; İbn Kuteybe (ö. 276/889) gibi…[13]

Hemen bütün cemiyetlerde ve devirlerde, birtakım şeyleri, bazı günleri, yerleri veya şahısları uğursuz addetme vakıasının mevcud bulunduğunu biliyoruz. Bundan tabiatıyla Arab cemiyeti de haric kalacak değildir. Mesela bir Müslüman Hz. Peygamber’e haric gelmiş ve: “Ya Rasulallah, biz bir önceki evimizdeyken, sayımız fazla, malımız fazla idi, şimdikine geçtik, saımız azaldı, malımız azaldı” şeklinde şikayette bulunarak[14], taşındığı yeni evinin netameli çiktığını ileri sürmüş, bunun çaresini istemiştir.

Cahiliyye devrinden arta kalan bu çeşitten iddia ve tatbikatın izalesinde Hz. Âişe en büyük hizmeti görenlerdendir. Mesela Şevval ayında (iki bayram arası) evlenmenin uğursuzluk getireceği inancını devam ettirenlere, Peygamber’in tatbikatını misal göstererek karşı çıkan odur.[15]

Hz. Peygamber’in bu yoldaki irşadlarından bazılarının, her Müslüman tarafıdan aynı şekilde kavranamadığı zamanlar da oluyor ve münevver Müslümanlar arasında dahi fkrî ihtilaflar vücud buluyordu. Aşağıda Müminlerin annesinin böyle bir meseleyi nasıl hallediyor olduğunu göreceğiz:

Birkaç Sahabeden şu mealde bir hadîs rivayet edilir:

الشؤم في الدار و الر أة و الفر س

 

„Uğursuzluk evde, kadında ve attadır“.[16]

 

Bu ibare: „Şayet uğursuzluk diye bir şey olsaydı, bu sayılanlardan olurdu“ şeklinde de aynı kaynaklarda verildiği için, gerçeğin tesbiti, ancak Hz. Âişe’nin tavzihiyle mümkin olmuştur. Şöyle ki:

„Benû Âmir kabilesinden iki zât, Hz. Âişe’nin huzuruna varıp, Ebû Hureyre’nin Hz. Peygamber’den yukarıdaki şekilde rivayet etmekte olduğunu haber verirler.[17] Hz. Âişe bunu duyunca fevkalâde sinirlenmiş ve Kur’an üzerine yemin ederek şöyle demistir:

 

„Bu söz, Peygamber’in kendi sözü değildir, sadece, Cahilliye devri adamlarının böyle söylüyor olduklarını hikaye etmiştir.“

 

Bahis konusu hadîs, ileriki asırlarda dahi pek çok ihtilaf ve te’villere mevzu teşkil etmiştir. Hz. Âşe’nin Ebû Hureyre’ye müteveccih bu reddiyesini kabul etmeyenler arasında, mesela İbnu’l-Cevzî, Kastallânî ve İbn Hacer vardır. Dayandıkları nokta, adı geçen hadîsin isnadlar bakımiından sağlam, başka Sahabilerden de aynı şekilde rivayet ediliyor olmasıdır. Meseleyi Kur’an zihniyetiyle mütalaa edenler ise, Hz. Âişe’nin görüşüne katılıyorlar:

Şafii âlimlerinden Alî ibn Abdilkâfî es-Subkî (683-756/1284-1355), „Eşlerinizden ve çocuklarınızdan size düşman olanlar bulunabilir…“[18] mealindeki ayet muvacehesinde, uğursuzluğun, belki düşmanlık ve fitne kaynağı olan kadınlardan gelebileceğini, yoksa hükmün hepsine teşmil edilemeyeceğini belirttikten sonra şöyle demektedir:

 

…Bu hiçbir âlimin söyleyeceği şey değildir. Kim böyle derse, cahilin tekidir. Yağmurun yağmasını yıldızlara bağlayan kimseye kafir gören Cenab-ı Hak[19], herhangi bir kötülüğü, hiçbir dahli yokken, kadına yamayan kimseye ne demez![20]

 

Buraya kadar kaydettiğimiz istidraklerinde Hz. Âişe’nin, yanlış anlaşılmış hadîsleri nasıl asli yerlerine koyuyor olduğunu görmüş bulunuyoruz.

Birdaha ki makalemizde de, muasırlarınca verilmiş bazı dinî fetvalardan yanlış gördüklerini düzeltiş tarzına dair birkaç misal vereceğiz. Şimdiden gördüğümüz gibi, bir kadın din sahasında ne kadar itibar kazanabiliyor ve bize yol gösterebiliyor.. 

Devam edebilmek ümidiyle.

Selametle kalın…

---

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Sıla-i Rahim ve önemi

 

 

 

"Allah'tan korkun ve akrabalık bağlarını kesmekten sakının" (Nisa, 1)

 

 

Değerli kardeşlerim. Bu gün yine umursamadığımız ama büyük bir önem taşıyan bir konuya değinmek istiyorum.

 

Sıla-i Rahim, islamî bir terim olup, akraba ve yakınları ziyaret etme, hallerini ve hatırlarını sorma, gönüllerini alma anlamlarını taşır. (Şamil İA)

 

Toplumsal düzen, kişisel mutluluk, dayanışma ve aîlevi sorunların çözümü gibi dinimizin öngördüğü ve hedeflediği bir faaliyet olduğundan Allah ve Resulu çoğu yerde önemini vurgulamışlardır. 

Ayet ve hadislerde geçen "rahim" (akraba) sözünün hangi derecede akrabaları içine aldığı hususunda farklı görüşler vardır. Bazılarına göre kendileriyle evlenilmesi haram olanlar; bazılarına göre vârisler akraba sayılır. Bazı âlimler de, mahrem olsun olmasın, kişinin bütün yakınları akraba (rahim) dir demişlerdir. Bu son görüş, toplumsal yardımlaşma bakımından daha kapsamlıdır.

Ayetlerden ve hadislerden anladığımıza göre, Sıla-i rahmin birkaç derecesi vardır. En aşağı derecesi akrabalarımıza karşı tatlı sözlü, güler yüzlü olmak; karşılaştığımızda selâmlaşmayı, hal hâtır sormayı ihmâl etmemek; dâima kendileri hakkında iyi şeyler düşünmek ve hayır dilemektir. İkinci derece de ziyâretlerine gitmek ve çeşitli konularda yardımlarına koşmaktır. Bunlar daha çok bedenî hizmetlerdir. Özellikle yaşlıları zaman zaman yoklayarak, yapılacak işleri varsa onları takib etmek kendilerini sevindirecektir. Sıla-i rahmin üçüncü ve en önemli derecesi akrabalara malî yardım ve destek sağlamaktır. (Buharî, İlim, 37; Müslim, İmam, 74-77; Tirmizi, Zekât, 26).

Akrabalara iyi davranmamızı tavsiye eden ayet ve hadisleri şöyle sıralayabiliriz:

Ayetler:

 

"Allah'tan korkun ve akrabalık bağlarını kesmekten sakının" (Nisa, 1)

 

„Sonra anaya, babaya, akrabaya, yetimlere, yoksullara, akraba olan komşulara, yakın komşulara, yanında bulunan arkadaşa, yolda kalanlara, sahip olduğunuz kölelere iyilik edin.“ (Nisa, 36)

 

Hadisler:

"İyiliğe benzeri ile karşılık veren kişi, tam anlamıyla akrabasını görüp gözetmiş olmaz. Hakiki sıla, kişinin kendisi ile ilgiyi kesenleri görüp gözetmesidir" (Buharî, Edeb, 15).

"Akrabalık, Arş'ta asılıdır. Der ki: 'Beni gözeteni Allah gözetsin; beni terk edeni Allah terk etsin’” (Müslim, Birr ve Sıla, 17)

 

Aynı anda sıla-i rahim kendi çıkarlarımız için de faydalı bir davranıştır!:

 

"Her kim rızkının bol olmasını ve ecelinin gecikmesini istiyorsa akrabasını görüp gözetsin" (Buhari, Edeb, 12);

Yine çok anlamlı bir hadis:

 

Ebû Hureyre naklediyor. Adamın biri Efendimize gelerek:

"Ey Allah'ın Rasulü, benim akrabalarım var. Ben onlara gidiyorum, onlar bana gelmiyor. Kendilerine iyilik yapıyorum, onlar bana kötülük yapıyorlar. Ben onları düşünüyorum. Onlar ise beni tanımıyorlar bile," deyince Efendimiz:

"Eğer dediğin gibi ise, onların âhireti kötü. Bu haline devam ettikçe, onlara karşı Allah daima seninle birlikte olacaktır" buyurdu. (Müslim, Birr, 22)

 

 Selametle kalin..

 

 

Imam Malik betrat eines Tages nach Assr die Mosche. Er ging in der Masdschid An Nabawi bis ganz nach vorne und setzte sich hin. Der Gesandte Allahs (sallallahu aleyhi wa sallam) befahl, dass jeder, der eine Moschee betritt, sich erst hinsetzen solle, wenn er zwei Rak`ah gebetet hat. Dies als eine Begrüßung der Moschee. Imam Malik hatte jedoch die Meinung, dass das Verbot des Gesandten Allahs (sallallahu aleyhi wa sallam), nach Assr zu beten, Vorrang hatte. Und daher brachte er seinen Schülern bei, das Begrüßungsgebet nicht zu verrichten, wenn sie zwischen Asr und Maghrib die Moschee betreten.

In diesem Moment setzte Imam Malik sich hin. Ein kleiner Junge sah wie er sich hinsetzte, ohne die zwei Rak`ah Tahiyyatul Masdschid zu verrichten. Der kleine Junge sprach verachtend: „Steh auf und bete zwei Rak`ah!“

Imam Malik stand pflichtbewusst wieder auf und begann, die zwei Rak`ah zu beten. Die Schüler saßen fassungslos da: Was spielt sich hier ab? Hat Imam Malik seine Meinung etwa geändert?

Nachdem er sein Gebet vervollständigt hatte, strömten die Schüler um ihn herum und befragten ihn bezüglich seiner Handlung. Imam Malik sagte: „Weder hat sich meine Meinung geändert, noch bin ich zu dem zurückgekehrt, was ich euch vorher gelehrt hatte. Ich habe nur befürchtet, dass wenn ich die zwei Rak`ah nicht verrichtet hätte – wie der kleine Junge befohlen hat – Allah mich zu jenen der folgenden Ayah gezählt hätte…

 

„Und wenn zu ihnen gesprochen wird: "Beugt euch!", beugen sie sich nicht.“ [QS. 77:48]

 

tja... das ist eben eine der Gründe warum er grad Imam Malik ist und wir.. nur wir..